BEN HENÜZ BÜYÜMEMİŞTİM

Duygularımı, içimde kopan fırtınaları uzun uzadıya anlatmak istiyorum ama çoğu kelime boğazımda tıkanıp kalıyor. Ruhumu ne sade kelimeler ne de şatafatlı cümleler yansıtabilir. İtiraflarımdan korkuyor, gözyaşlarımdan utanıyorum. Çoğu kimseden daha önemli olmayan bir hayat hikayem var. Henüz on üç, on dört yaşlarındayken hayatın sırtına koca koca yükleri bindirdiği o mahzun çocuklardan yalnızca biriyim. Babadan şanslı değiliz, altın tepside sunulan fırsatlarımız olmadı. Hayallerimizi parmaklarımızın ucunda yaşamadık. Her sabah okula giderken ailemiz cebimizi parayla değil nasihatlerle doldurdu: “Her daim doğruyu savun”. Kimseye kızgın değilim, hayatı ve yaşamayı öğrendim ama mücadelem için ulaştığım noktalarda tırnaklarımın arasındaki yaralar henüz kabuk bağlamamışken tırmandığım yükseklikten alaşağı edilişimin öfkesi tüm bedenimi sarıyor. Katilim; onca zahmetli, engebeli yolları aştıktan sonra ulaştığım noktada ezelden altın varaklı sandalyelerinde oturanlar…

Kendi içimde ve büyüdüğüm çevrede var olma savaşı veriyordum. Yok sayılmaktan, ötelenmekten, aşağılanmaktan tükenmiştim. Zihinlerimiz amaçsızlaştırılmıştı, tüm dostlarım yalnızca söylenildiği gibi yaşıyordu. Ben varlığımı bir amaca bağlayarak kendime yeni bir dünya oluşturmuştum. Ben henüz büyümemiştim, girdiğim kalabalıklar içerisinde hala bir çocuktum. İçimdeki rol model eksikliği ile koca koca adamların etrafında savruluyordum. Cebimdeki nasihatlere sıkı sıkıya sarılmışken ‘Sus, eleştirme, görmezden gel, unut, sakla, bir yere gelmek istiyorsan böyle kabullen…’ sözlerine maruz kaldım. Ben doğruluk nasihatlerimin peşinden gittikçe sevilmedim, hor görüldüm, şiddete maruz kaldım. Ben ve benim gibilerin istediği yalnızca yoldaşlıktı. Bizlerden kaç yaş büyük o insanlardan tek istediğimiz abilik, ablalıktı ama rakip olarak görüldük. Biz konuştukça o koca koca adamlar haşere bir çocuk gibi vurdular. İftiralar, yalanlar… Ben henüz büyümemiştim ve hatalarım vardı. Bunlardan utanmıyordum. Hatalarım, ilerlediğim yolumun tecrübeleriydi. Susmadım, eleştirdim ve üzgünüm susmayacağım.

Ben henüz büyümemiştim ama siz bu dünyada var olmayı bile becerememiştiniz.

---